اختلالات وابسته به آمفتامین ( شبه آمفتامین)

آمفتامین های قابل وصول عمده در ایالات متحده عبارتند از:

دکستروآمفتامین (dexedrine)، متامفتامین (desoxyn)، نمک مخلوط دکستروآمفتامین-آمفتامین(adderall) و متیل فندیت (ritalin).

این داروها اسامی خیابانی نظیر کریستال، یخ، کریستال مت و سرعت (speed)دارند. به عنوان یک طبقه کلی آمفتامین ها را مقلدهای سمپاتیک، محرک ها و محرک های روانی هم می نامند. آمفتامین های تیپیک برای بالابردن عملکرد و ایجاد احساس سرخوشی مصرف می شوند. محصلینی که برای امتحانات آماده می شوند، رانندگان کامیون در سفرهای طولانی، بازرگانانی که موعدهای مقرر مهم پیش رو دارند و ورزشکاران به هنگام مسابقه از جمله مصرف کننده آمفتامین ها هستند.

وابستگی به آمفتامین می تواند موجب نزول سریع توانایی های شخصی برای مدارا با تعهدات و استرس های شغلی و خانوادگی شود. شخصی که به سوءمصرف آمفتامین می پردازد برای رسیدن به نشئه ممعمول ناچار است مقادیر فزاینده ای از این دارو را مصرف کند و علایم جسمی سوءمصرف آمفتامین (مثلا کاهش وزن و افکار پارانوئید) تقریباً همواره با سوءمصرف مستمر پدید می آید.

 

ملاک های تشخیصی DSM-IV-TR برای مسمومیت با آمفتامین عبارتند از:

  • مصرف اخیر آمفتامین یا مواد وابسته (مانند متیل فندیت)
  • تغییرات روانشناختی یا رفتاری غیرانطباقی که از لحاظ بالینی قابل توجه است (مانند سرخوشی یا کندی عاطفه، تغییراتی در میزان معاشرت با دیگران، گوش به زنگی، حساسیت بین فردی، اضطراب و تنش یا خشم، رفتارهای قالبی، اختلال قضاوت یا اختلال عملکرد اجتماعی یا شغلی) و این تغییرات درخلال مصرف آمفتامین (یا مواد وابسته به آن) یا کمی بعد از آن بروز می کند.
  • بروز دو یا چند علامت از علایم زیر درخلال مصرف آمفتامین (یا مواد وابسته به آن) یا کمی بعد از آن:
  1. تاکی کاردی یا برادی کاردی
  2.  اتساع مردمک
  3.  افزایش یا کاهش فشارخون
  4.  تعریق یا احساس سرما
  5.  تهوع یا استفراغ
  6.  شواهد کاهش وزن
  7.  سرآسیمگی یا کندی روانی-حرکتی
  8.  ضعف عضلانی، ضعف تنفسی، درد قفسه سینه یا آریتمی های قبلی
  9.  اغتشاش شعور، حملات تشنج، اختلال حرکتی، دیستونی یا اغما
  • علایم ناشی از یک بیماری طبی عمومی نبوده و یک اختلال روانی دیگر توضیح بهتری برای آنها نیست.

 

ملاک های تشخیصی DSM-IV-TR برای ترک آمفتامین

  • قطع یا کاهش مصرف طولانی و افراطی آمفتامین ( یا یک ماده وابسته به آن)
  • خلق ملالت بار و وجود دو یا چند مورد از تغییرات فیزیولوژیک زیر که ظرف چند ساعت تا چند روز پس از ملال الف بروز می کنند:
  1. خستگی
  2.  رویاهای ناخوشایند و روشن
  3.  بی خوابی یا پرخوابی
  4.  افزایش اشتها
  5.  سرآسیمگی یا کندی روانی حرکتی
  •  نشانه های مندرج در ملاک ب ناراحتی قابل ملاحظه بالینی ایجاد کرده یا موجب تخریب عملکرد اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه های مهم کارکردی می شوند.
  • علایم ناشی از یک بیماری طبی عمومی نبوده و یک اختلال روانی دیگر توضیح بهتری برای آن نیست.

  

روشهای درمان بیماری

پرهیز و حمایت

در درمان اختلالات وابسته به آمفتامین یا شبه آمفتامین کمک به بیمار برای پرهیز از دارو که کیفیت تقویت کننده قوی داشته و میل شدید ایجاد می کند، دشوار است. معمولاً برای دستیابی به پرهیز پایدار بستری کردن و استفاده از چندین روش درمانی (روان درمانی انفرادی، خانوادگی و گروهی) ضروری است. درمان اختلالات اختصاصی وابسته به آمفتامین (نظیر اختلال سایکوتیک ناشی از آمفتامین) با داروهای اختصاصی (نظیر داروهای ضد جنون و داروهای ضداضطراب) ممکن است برای مدتی کوتاه ضروری باشد.