وسواس کندن مو

خصوصیت اساسی در وسواس کندن مو، کندن مکرر مو است که سبب از دست دادن محسوس مو می شود. سایر نشانه های بالینی عبارت است از؛ احساس تنش فزاینده پیش از کندن مو، احساس لذت و رضایت یا تسکین پس از آن.

اگر کندن مو در نتیجه یک اختلال روانی دیگر (نظیر اختلالاتی که با هذیان یا توهم همراهند) یا یک اختلال طبی عمومی (مثل یک ضایعه پوستی قبلی) باشد این تشخیص نباید گذاشته شود.

پیش از اقدام به کندن مو، بیمار دچار حس فزاینده ای از تنش می شود و با کندن مو احساس رضایت یا تسکین به وی دست می دهد. در این اختلال همه مناطق بدن ممکن است درگیر شود و کندن موی سر شایعتر از همه است. سایر نواحی درگیر عبارتند از؛ ابرو، پلک، ریش. تنه، زیربغل و ناحیه عانه کمتر هدف کندن مو قرار می گیرند. وجه مشخصه این نوع کاهش مو، وجود موهای کوتاه و شکسته در کنار موهای بلند و طبیعی در نواحی درگیر است. هیچ گونه ناهنجاری پوست بدن یا سر دیده نمی شود. کندن مو دردناک نیست، هر چند خارش و سوزش در نواحی مبتلا ممکن است وجود داشته باشد.

موخواری (trichophagy)، یا در دهان گذاشتن مو ممکن است، متعاقب کندن مو دیده شود. عوارض موخواری عبارتند از: trichobezoars، سوءتغذیه و انسداد روده. بیماران اغلب رفتار خود را انکار کرده و سعی می کنند طاسی حاصل را پنهان کنند. کوبیدن سر، جویدن ناخن، خراشیدن، گاز زدن، کندن پوست و سایر اعمال خودزنی ممکن است دیده شود.

  

روشهای درمان بیماری

دارو درمانی

در مورد بهترین روش درمان وسواس کندن مو اتفاق نظر وجود ندار. درمان معمولاً با همکاری روانپزشک و متخصص پوست انجام می شود. روش های روانی- دارویی که برای درمان اختلالات روانی- پوستی به کار رفته است، عبارتند از: استروئیدهای موضعی و هیدروکسی زین هیدروکلراید، یک داروی ضداضطراب با خواص آنتی هیستامینی، داروهای ضدافسردگی، داروهای سروتونرژیک و داروهای ضد جنون.

 

رفتار درمانی

درمان های رفتاری موفق مثل؛ پسخوراند زیستی (بیوفیدبک)، نظارت بر خود، حساسیت زدایی پنهان و معکوس کردن عادت نیز گزارش شده است. وسواس مزمن کندن مو با روان درمانی بینش گرا به طور موفقیت آمیزی درمان شده است. در درمان اختلالات پوستی که عوامل روانی در آنها دخالت دارند، از هیپنوتیزم و رفتار درمانی به عنوان روش های بالقوه موثر یاد شده است.