اختلال بدریختی بدن

بیماران مبتلا به اختلال بدریختی بدن، احساس ذهنی مداومی درباره زشت بودن برخی از جنبه های ظاهر یا چهره خود دارند، علی رغم این که ظاهر آنها طبیعی یا تقریباً طبیعی است. اساس این اختلال باور یا ترس قوی بیمار است از این که ظاهر جذابی ندارد یا حتی نفرت انگیز و مشمئزکننده است. این ترس را به ندرت می توان با اطمینان بخشیدن به بیمار یا تعریف و تمجید از او برطرف کرد، هرچند که مبتلایان نوعاً چهره و ظاهری کاملاً طبیعی دارند.

اختلال بدریختی بدن به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است زیرا این بیماران بیشتر به متخصص پوست، داخلی یا جراحان پلاستیک مراجعه می کنند تا روانپزشکان. یک مطالعه روی گروهی از دانشجویان کالج نشان داد که بیش از 50 درصد آنها حداقل یک نوع اشتغال ذهنی به جنبه خاصی از ظاهرشان داشتند و این نگرانی در حدود 25 درصد این دانشجویان، اثرات تقریباً چشمگیری بر احساسات و کارکردشان داشت.

شایعترین نگرانی ها به عیب های صورت، بخصوص معایب اجزای خاص بدن (مثل بینی) مربوط می شود. گاهی نگرانی مبهم و فهم آن دشوار است، مانند نگرانی مفرط درمورد چانه ای "مچاله". در یک مطالعه معلوم شد بیماران در سیر اختلال خود به طور متوسط درمورد چهار ناحیه بدن نگرانی هایی دارند. قسمتهای دیگر بدن که مایه نگرانی هستند عبارتند از: موها، پستان و اعضای تناسلی. یک گونه پیشنهادی از اختلال بدشکلی بدن در مردان، میل به بزرگ شدن هیکل و به دست آوردن عضلاتی بزرگ است. این حالت می تواند در زندگی معمولی، حفظ شغل یا سلامتی فرد اختلال ایجاد کند. در جریان ابتلای بیمار به اختلال مزبور قسمت های موردنظر ممکن است تغییر یابند. نشانه های شایع همراه عبارتند از: باور یا هذیان واضح انتساب (معمولاً درمورد توجه دیگران به عیب ادعایی بدن اجتناب از آینه و سطوح شفاف یا برعکس نگاه کردن بیش از حد در آینه و کوشش برای پنهان کردن نقص فرضی (با آرایش یا لباس). اثرات بیماری بر زندگی بیمار می تواند چشمگیر باشد، تقریباً همه بیماران مبتلا از رویارویی اجتماعی و شغلی دوری می جویند تا یک سوم بیماران خانه نشین می شوند زیرا نگرانند که بخاطر نقایص ادعایی مسخره شوند و تا یک پنجم آنها اقدام به خودکشی می کنند. همچنان که پیشتر اشاره شد همراهی اختلالات اضطرابی و اختلال افسردگی با این اختلال شایع است. و بیماران همچنین ممکن است صفات اختلالات شخصیت وسواس فکری- عملی، اسکیزوئید و خودشیفته را دارا باشند.

  

 

روشهای درمان بیماری

دارو درمانی

درمان اختلال بدریختی بدن از طریق روش های جراحی، درماتولوژیک، دندانپزشکی و سایر روش های طبی به منظور رفع نقص های ادعایی تقریباً بدون استثنا ناموفق است. هرچند گزارش شده که داروهای سه حلقه ای، مهارکننده های منوآمین اکسیداز و پیموزاید (orap) درموارد منفردی موثر بوده اند اما شواهد بیشتر حاکی از آن است که داروهای مختص سروتونین- مثلاً کلومی پرامین و فلئوکستین، حداقل در 50 درصد بیماران در کاهش نشانه ها موثر هستند. اگر بیمار دچار اختلال روانی دیگری نیز مانند اختلال افسردگی یا اضطراب باشد، اختلال همراه باید با دارو درمانی مناسب درمان شود.