کابوس

کابوس، رویایی ترسناک و طولانی است که شخص هراسان از آن بیدار می شود. کابوس ها اغلب مانند سایر رویاها در خلال خواب REM (خواب حرکت سریع چشم) و پس از یک دوره طولانی REM در اواخر شب پدید می آیند. برخی افراد در تمام طول عمر دچار کابوس های مکرر هستند. برخی دیگر در مواقع استرس و بیماری دچار کابوس می شوند. حدود 50 درصد جمعیت بزرگسال گهگاه دچار کابوس می شوند. شخص پس از بیداری از رویاهای وحشتناک، به سرعت هشیار و آگاه به زمان و مکان می شود.

کابوس وابسته به اضطراب می باشد. بزرگسالان و کودکان معمولاً قادرند متن کابوس شبانه را بلافاصله بعد از بیداری گزارش نمایند.رویاها معمولاً مربوط به تهدید زندگی، امنیت یا عزت نفس هستند.  

 

روشهای درمان بیماری

دارو درمانی

معمولاً درمان خاصی برای کابوس لازم نیست. داروهایی که خواب RAM را وقفه می دهند، مانند ایمی پرامین، آمی تریپ تیلین و دیازپام، ممکن است از دفعات کابوس بکاهند.

 

رفتار درمانی

برای بهبود کابوس های شبانه گاهگاهی اطمینان دادن و توجه به گذرا بودن عامل استرس کافی است. برخلاف باور عامیانه، بیدار کردن فردی که دچار کابوس است مشکلی ایجاد نمی کند.